Mér er það svo minnisstætt, í sumarbúðum á Eiðum.. ætli það hafi ekki verið árið 1995, eitthvað svoleiðis... að Hilma mín var að tjá okkur að hana langaði svo heim. Jú þetta voru fimm dagar sem við þurftum að lifa af í 13 km fjarlægð frá foreldrum okkar en alveg vorum við á nálum yfir þessu. Hilma talaði sérstaklega um það, hvað hún væri með ægilega mikinn heimþráð...

...ég er ekkert svo viss um að þetta sé alvitlaust hjá þáverandi 7 ára barninu. Ef við ímyndum okkur ytri naflastreng, sem þess vegna má líkja við þráð.. þá vorum við jú með þann al-lengsta heimþráð sem við höfðum verið með fram að þessu á þessum stóru tímamótum í okkar lífi. 13 kílómetra þráður er sko enginn smá þráður og þurfti hetjur til að lifa af þessar fjórar nætur! 

Ég lifði þessar fjórar nætur af og kom heim í Selás, stoltari og gott ef ekki þroskaðri en ég var fimm dögum áður. Ég var svona líka ánægð með mig og nærðist á þessari hetjudáð í fleiri mánuði og fannst ég sko heldur betur fær í flestan sjó þarna. Næsta skref var svo að fara ein í Biskupstungur og gista þar hjá systur minni, árið 1998. Þá teygðist nú heldur betur á heimþræðinum og vanlíðanin eftir því.
Ótrúlegt en satt þá lifði ég þær nætur af líka og heim kom þroskaðri og sjálfsöruggari stúlka. Næsta skref voru sumarbúðir á Reykjum, árið 2000 og enn teygðist á þræðinum.

Ég ætla nú ekki að telja áfram upp þær nætur sem ég hef eytt frá elsku Selásnum mínum en núna er ég búin að "gista þónokkuð margar nætur" í Kaupmannahöfn og þið getið rétt ímyndað ykkur hvað helvítis heimþráðurinn er orðinn langur. Eins gott að ég komi heim margfalt þroskaðri og sjálfsöruggari eftir þessa dvöl!

Heimþráðurinn... ekki skemmtilegt fyrirbæri.

Nei, ég nenni ekki að blogga...

...þurfti bara að fá að koma því frá mér á einhvern máta hvað ÉG HLAKKA VAAAANGEFIÐ MIKIÐ TIL AÐ KOMA HEIM Í JÓLIN!!

..fannst þetta skásti vettvangurinn til þess vegna þess að mér finnst vandræðalegt að hrópa þetta hérna upp í skólanum og plús það að ég held að enginn hér hefði skilning á þessari biluðu tilhlökkun minni.

24 dagar... það eru sko... það er minna en mánuður... það eru rétt rúmar 3 vikur... það eru  576 klukkutímar... það eru sko 34.560 mínútur... það eru sko... á ég kannski að hætta áður en ég verð sorgleg? Kannski of seint...

..to sum up: ÉG HLAKKA TIL :)

 

..er að geta ekki gert jafn vel og ég er í raun og veru fær um. Heitir þetta fullkomnunarárátta á sjúklegu stigi? Ég er allavega mjög illa haldin.

Er að gera verkefni fyrir skólann, sem er í sjálfu sér ekkert svo mikið mál. Ég á að skrifa ævi- og sjúkrasögu sjúklingsins míns og analæsa samtölin okkar. Mig langar svo óskaplega til að standa mig vel í þessu og gera flott verkefni en ég bara get það ekkert á þessu asnalega tungumáli. Það er í alvörunni engin lógík í orðaröðuninni og setningarmyndunum hérna... eða allavega finnst mér það enn sem komið er. Og svo held ég að það sé ekki nokkur leið að ná því hvernig þeir nota forsetningarnar sínar. Mér finnst ég oft vera voða klár með ægilega fína setningu, sem ég gerði alveg sjálf... svo ber ég hana undir innfæddan einstakling og hann breytir svona 75% setningarinnar. Alveg virkilega verulega ofboðslega óþægilegt fyrir fullkomnista.

Fyrir utan þessa tungumálaörðugleika gengur þetta fínt. Fór í mitt fyrsta Köbenhavn Universitet próf í morgun. Það var svo mikið að ské og svo gaman um helgina að ég las ekki svo mikið sem einn bókstaf... jú ég lýg því, ég renndi aðeins yfir glósur í gær, þrátt fyrir að sunnudagsheimþráarsyndromið hafi verið í ríkulegu magni í mér. Kók zeroið, the big bang theory, 400 mg íbúfen og kjúklingarétturinn hennar mömmu ala ella reddaði þessu svo sannarlega... þannig ég segi hér með rannsóknum mínum á sunnudagsheimþráarsyndrominu formlega slitið. Uppgötvaði sjúkdóminn og fann lækningu við honum... geta þessir álfar ekki bara útskrifað mig strax?

Prófið gekk mjög vel og þetta tölvukerfasystem var ekkert svo flókið. Var bara mjög heilluð af því hvernig hægt er að forrita tölvur þannig þær stjórni því algjörlega hvað þú gerir. Finnst það alveg magnað en nenni samt ekki að skilja það... rétt eins og vísitölur og bankahrun. Ég er allavega fegin að ég er ekki á kolvitlausum stað í lífinu, ég hefði ekkert að gera í viðskiptafræði, stjórnmálafræði eða tölvunarfræði. Svo mikið er víst.
Ég komst að því í morgun að ég er fullfær um að fara út á lestarstöð sem ég hef ekki farið út á áður og fundið byggingu þar í nágrenninu. Komst líka að því að ég er líklega klárari en ég hélt, með tilliti til þess hvað mér gekk vel á prófinu sjálfu. En merkilegasta uppgötvun mín í dag er þó án efa að fólkið sem situr yfir prófunum er bara virkilega næs og hundrað prósent mannlegt fólk... rétt eins og ég og þú! Það kom mér verulega á óvart. Ég var búin að ímynda mér uptight dani, með prik í rassinum og enga samskiptahæfileika. Þegar kvíðinn heltók mig síðan, sem gerist reglulega, var ég farin að sjá fyrir mér morðóð vélmenni með hríðskotabyssur og svona slipknot grímur. Viðurkenni að það var kannski full extreme vision en engu að síður var mikill léttir að sjá þessa hvíthærðu kalla með innilegt bros og gleraugu á nefinu. Konurnar voru heldur ekki alslæmar og virkilega samkynhneigði maðurinn þarna var bara sød. 
Ég hef sem sagt engu að kvíða fyrir prófunum nema náttúrulega prófunum sjálfum. En nú verður bara sett í sjöunda gír hvað lesturinn varðar og engin grið gefin!

Ég verð samt að viðurkenna að ég tel niður dagana í jólafríið.. ég hlakka svo ofboðslega mikið til að koma heim á elsku fallegu egilsstaðina mína, í besta mömmuknús í heimi, í púslgleðina með uppáhalds pabbanum mínum, kúra hjá feita felixnum mínum og drekka lite með fallegustu vinum sem til eru! Jesús góður hvað þetta verður dásamlegt.. bara 46 dagar í þetta :)

Ég er farin að taka þetta tpk verkefni í þurrt... það verður ekki fullkomið og ekki eins gott og ég gæti gert það á fallegu íslenskunni en ég geri það eins vel og ég get með tilliti til aðstæðna.. betur get ég víst ekki gert, því miður.

Adiós! 

..þurfti að fara í gegnum þvílíkt ferli til að komast inn, haka hingað og þangað og samþykkja ýmsa skilmála. Síðan hvenær veldur www.bloggar.is svona miklum usla? Búin að brúka þetta hva.. hátt í 4 ár og við höfum hingað til sloppið ómeiddar í gegn, ég og tölvan mín.

"Hahann er búna vinna hérna á lagernum hjá okkur í bráðum 17 ár.."

Danska lífið er nú alltaf jafn dásamlegt. Skólinn gengur fínt, svona þegar mér tekst að vera dugleg að lesa. Ég er allavega búin að uppgötva og greina nýjan sjúkdóm og lækningin er komin vel á veg hjá mér. Það hlýtur að teljast til velgengni, að ruppa því af strax á 1.semestri. Sjúkdóminn hef ég ákveðið að kalla Sunnudagsheimþráarsyndrome, einfaldlega vegna þess að helstu, og eiginlega einu, einkenni hans eru heimþrá á sunnudögum. Önnur einkenni sem rekja má til sjúkdómsins eru slappur magi, nístandi höfuðverkur og almennur sljó-leiki. Þessi einkenni eru reyndar sláandi lík eftirköstum of mikillar áfengisneyslu, sem gjarnan fer fram nóttina áður en sjúkdómurinn lætur á sér kræla. En í þessu tilfelli heita þessi eftirköst aukaverkanir vegna sjúkdómsins... ekki þynnka! Þessi orðabreyting er gerð eingöngu með tilliti til sjúklingsins, fyrir innri sálarró og bömmer-frían dag. Lækningin við þessum hryllilega sjúkdóm er ekki fullmótuð ennþá en ég held ég geti fullyrt að hefðbundinna lyfja er ekki þörf. Ég á eftir að gera lokatilraun á þessu, en til þess gefst mér tækifæri á sunnudaginn næsta. Að svo stöddu held ég að læknismeðferðin felist aðallega í eftirfarandi:

• friends-, the big bang theory- eða how i met your mother- áhorf.
• hálfur líter af kók/kók zero.
• góður matur ala ella.
• breka-/ellu-/margrétarknús.
• jafnvel ein 400 mg íbúfen tafla.. ef hausverkurinn er óbærilegur.

Ég læt ykkur vita eftir næsta sunnudag hvort þessi læknismeðferð sé vísindalega sannreynd og virki. Stay tuned.

Annars lenti ég nú á séns á leiðinni í skólann í morgun. Ég elska Kaupmannahöfn, það er svo mikið af weirdóum hérna. Ég átti að mæta í skólann klukkan 9:15 þannig ég þurfti að fara útúr húsinu í síðasta lagi klukkan 8:00 til að labba, ná strætó og mæta á réttum tíma. Ég vaknaði klukkan sjö... SNÚS! Ég vaknaði klukkan 7:15.... SNÚS! Ég vaknaði klukkan 7:25... SNÚS! Ég vaknaði klukkan 7:35... "æji ég þarf eiginlega að drullast í sturtu". Það tókst, með erfiðismunum og ég náði að skola af mér skítinn áður en ég hljóp útá strætóstoppistöð til að ná 300S vini mínum. Rétt svo náði honum með hlaupum og rugli. En þetta gekk allt saman og ég var mætt alltof snemma á næstu stoppistöð þar sem ég beið eftir 42 mod Nørreport. Ég var ómáluð (sökum tímaleysis), með fáránlegt hairdú (sökum bleytu og mótvinds í hlaupunum), sokkin augu (sökum þreytu) og í sitthvorum sokknum (einnig sökum þreytu). Og þar sem ég stóð þarna í þessu "ámigkomnulagi", hallandi mér upp við strætóskýlið, stjörf af þreytu... kemur nr 42 mod Bagsværd rúllandi upp að strætóskýlinu. Hurðin opnast og fólkið týnist inn og ég fór umsvifalaust að pæla í hvað strætóbílstjórinn væri sætur. Ég stóð þarna, niðursokkin í eigin hugsanir um hvað þetta væri óvenjulegt... yfirleitt eru strætóbílstjórar grumpy eldri karlar með túrban á hausnum eða konur í yfirstærð með skegg á undirhökunni. Fattaði síðan skyndilega að farþegarnir voru allir komnir inn og sestir en bílstjórinn var enn með opna hurðina og var að horfa á mig. Líklega hélt hann að ég væri sofnuð upp við strætóskýlið og væri að missa af strætónum, þannig ég gaf kurteisislega til kynna að ég ætlaði ekki með og leit síðan í burtu. Leit síðan aftur upp og enn er sá sæti að horfa á mig. Eins og iðulega þegar ég sé sæta stráka þá kom eitthvert fát á mig og augun rúlluðu örugglega í 2 og hálfan hring á meðan ég var að ákveða hvert ég ætti að beina athyglinni. Svo heyri ég að strætóhurðin er að lokast og þá lít ég aftur á bílstjórann. Rétt áður en hurðin lokaðist lyftir hann annarri augabrúninni og brosir til mín.. klárlega hugsandi: "Úff, leiðinlegt að ég fékk ekki að skutla þér eitthvert sæta stelpa, vona að við hittumst seinna undir hentugri kringumstæðum!"

.....ja... eða bara "haha, þú varst næstum sofnuð upp við strætóskýli, ert geðveikt mygluð og ég sá að þér finnst ég sætur og nú ertu geðveikt vandræðaleg".

Langar samt svo að trúa því að það hafi verið það fyrrnefnda.

Já, svona eru sætu strákarnir nú skrýtnir í Sjöbenhán. Talandi um skrýtna sæta stráka, þá þurfti Valli minn því miður að breyta fluginu sínu og kemur ekki um helgina. Það virðist ekki eiga að vera auðvelt fyrir krúttið mitt að koma til okkar.... en vonandi gengur allt upp 12.nóvember þegar hún kemur :)

En Muse!
Það var nú meiri þrautagangan. Ég og Margrét fengum þá brillijant hugmynd í byrjun september að fara á Muse tónleika í Parken 26.október. Við ákváðum að skella okkur og byrjuðum strax að hlakka til. Þegar umþaðbil vika var í tónleikana datt okkur það snjallræði í hug að kaupa kannski miða svona svo við kæmumst inn. Það gekk ekki með kortinu hennar Margrétar.... það gekk ekki með kortinu mínu... það gekk ekki með debbanum hennar Margrétar... það gekk ekki með debbanum mínum.... það gekk ekki með kortinu hennar Önnu... loksins loksins tókst það, sólhring fyrir tónleikana, með masterkortinu hennar Önnu, frænku Margrétar. Fyrsta sign um að við ættum ekki að fara á þessa tónleika?
Jæja, þá vorum við komnar með miða og til í slaginn. Margrét kom til Kaupmannahafnar um miðjan daginn á mánudeginum, í mígandi rigningu og dásamlegheitum. Við fengum okkur einn kaffibolla á Baresso og síðan heim að gera okkur klárar. Við ákváðum að fara síðan snemma niður í bæ aftur og fá okkur eitthvað að borða og kannski einn bjór fyrir tónleikana. Við gerðum okkur ægilega sætar (eins og sjá má á meðfylgjandi mynd) og vorum á mjög góðum tíma. Skunduðum glaðar í bragði, þrátt fyrir mígandi rigningu, út á lestarstöð. Klipptum kortin og litum á töfluna; 6 mínútur í lestina. Við biðum í 2 mínútur, litum aftur upp á töfluna; 9 mínútur í lestina. Haaa? Eitthvað sem var ekki að passa. Þá kemur kall í hátalakerfið til þess að tilkynna okkur það að brandvæsenet (elska að lið/kerfi sé vesen á dönsku, sunhedsvæsenet = heilbrigðisvesenið) væri að vinna að því að slökkva eld og því gekk lestin ekki milli valby og hovedbanegården. Fráábært... við biðum í 20 mínútur og tókum þá lest til vanløse og þaðan þurftum við að taka metro niður á nørreport. Annað sign um að við ættum ekki að fara á þessa tónleika?
Í metroinum hringir Ella og segir að í staðinn fyrir að fara út á Nørreport, getum við farið úr á Kongens nytorv, fengið okkur að borða þar og tekið strætó þangað í Parken. Þannig við gerðum það. Þegar við stigum útúr metroinum á nytorvinu þá mígrigndi svoleiðis að margrét varð strax blaut í fæturna, því vatnið flæddi bókstaflega um göturnar.. og ég er ekki að ýkja. Þar sem við vorum orðnar frekar seinar fyrir ákváðum við að finna bara 7/11 og kaupa okkur pulsu þar og ná síðan einum bjór fyrir tónleikana. Nei við fundum náttúrulega enga 7/11 búð og byrjuðum að labba upp Strikið... í rigningunni. Löbbuðum upp rúmlega hálft helvítis Strikið þegar við loksins komum að 7/11 búð.. og þá eru sko þrjár þar með svona hálfs metra millibili! Var ekki hægt að dreifa þessu eitthvað aaðeins?! Kræst... en allavega, við komum svo mígandi blautar inní 7/11, það dropaði af nefinu á mér, maskarinn útum allt og margrét gat undið klútinn sem hún var með yfir höfðinu á leiðinni! Þetta var svo mikið kúruveður að það var fáránlegt.. og hvað gerðum við? Óðum eld og brennistein fyrir Matt Bellamy! Samt kannski þriðja signið um að við ættum bara að vera heima?
Við keyptum okkur síðan pulsu og sitthvorn callann og hættum okkur síðan út í flóðið aftur. Kannski rétt að koma því að að mér tókst að klína dressingu í jakkann minn á þessum fimm mínútum sem ég stoppaði inní búðinni til að gúffa pulsunni í andlitið á mér. Út aftur, létum ekkert stoppa okkur! Rétt að taka það fram að hér missti ég þennan eina bjór minn og helmingurinn af honum varð að froðu svo ég naut hans ekki mikið. Fundum leigubíl og báðum hann um að skutla okkur á Parken þar sem við vorum ekki í stuði fyrir strætó. Þegar mælirinn var kominn í 50 kall (1200 kr íslenskar) rúlluðum við fram hjá Nørreport station, þar sem við hefðum getað farið út... og viti menn, þar er þessi glimrandi fína 7/11 búð beint fyrir utan lestarstöðina! Sveimér þá ef það var ekki líka bara þurrt á Nørreport, rigndi allavega pottþétt ekki jafn mikið þar! Týpískt.. 
Leigubílstjórinn henti okkur síðan út á einhverjum gatnamótum, við út alveg tilbúnar að takast á við tónleikana.. vorum reyndar alveg orðnar vissar á þessum tímapunkti, um að það væri einhver ástæða fyrir því að við ættum EKKI að fá að komast á þessa tónleika... að það yrði sprengjuárás þarna eða einhver fjandinn. En ætluðum samt ekki að sleppa þessu, komnar alla þessa leið. Þegar við stigum út úr taxanum hringsnérumst við um hvor aðra í svona 2 mínútur því við sáum ekkert sem gat hugsanlega heitið Parken og verið íþróttahöll. Okkur leið náttúrulega eins og fávitum, vitandi ekkert í hvaða átt við áttum að labba. Þegar við vorum við það að missa kúlið og fara að spurja til vegar inná indverskum stað sem hét eitthvað alltof indverskt... komu svona 30 manns með bjór í hönd askvaðandi á móti okkur. Við ákváðum að taka sénsinn og elta þau... OG ÞAÐ GEKK UPP, pælið í því! Þegar við svo fundum Parken voru svona 10 raðir fyrir utan því það voru svona 10 inngangar. Við vissum ekkert í hvaða röð við áttum að fara því við fundum ekkert númer á miðanum okkar. Við tókum sénsinn á C10 og viti menn... ÞAÐ GEKK LÍKA UPP! Þarna héldum við að við hefðum loksins yfirbugað þessi örlög okkar um að komast ekki á tónleikana.... nei, fyrir innan innganginn áttum við að sýna miða. Ekkert mál, vippuðum honum upp. Strákurinn horfði bara á blaðsnifsið og svo á okkur:
eruði ekki með neitt annað?  
Við: uu nei.  
Hann: þið eruð ekki með miða, bara kvittun  
Við: uu dugar það ekki?
Hann: nei, því miður.
Við: já ókei, frábært.. er ekkert sem við getum gert?      ....fjórða signið.

Þá náði hann í annan gaur sem sagði það nákvæmlega sama.. að við værum ekki með miða en hann gæti hugsanlega reddað þessu ef Margrét væri með skilríki, þar sem hún keypti miðana. Að sjálfsögðu var Margrét ekki með skilríki sem dugðu þannig að við og þessi nýi horfðum vandræðalega þrjú á hvert annað um stund..... þangað til drengurinn spurði hvort margrét gæti sannað að pantað hefði verið frá hennar símanúmeri. 
Við: jáá.. hvernig förum við að því?
Hann: ef þú (benti á mig) getur hringt í hana og sýnt mér að þú sért að hringja í hennar númer og hennar nafn... þá get ég kannski reddað þessu.

Ég þakka bara guði fyrir að ég skýrði danska númerið hennar Margrétar bara "Margrétin mín í DK" í símaskránni. Íslenska númerið hennar heitir að mig minnir "Hreggviður ástarpungur" og heimasíminn hennar "Greðmundur". Við hefðum ekki komist langt á því er ég hrædd um.  Þetta gekk sem betur fer fyrir rest og við komumst inn! ..jæja, allt klárt og við tilbúnar á tónleika. Ákváðum að fara aðeins inná bað til að lappa uppá lúkkið ef hægt væri. Ég fór inná bað og leit í spegil, sveimér! Það var næstum enginn maskari að leka niður og ég var næstum ekkert flekkótt! Þetta var mun betra en mig grunaði og ég hætti næstum því að vera pirruð. Dreif mig úr jakkanum, af því hann var frekar blautur og það var bara frekar hlýtt þarna inni...... blasa þá ekki við mér tveir myndarlegir pollar Á SITT HVORU BRJÓSTINU. Þegar betur var að gáð var þriðji pollurinn á milli brjóstanna og pollar fjögur og fimm voru á öxlunum. Þessir númer 4 og 5 voru uppáhalds, það var svona eins og ég hefði svitnað í hring.. undir höndunum og yfir öxlina og útum allt.  Dásemdin ein og jafnframt fimmta signið um að við ættum ekki að fá að skemmta okkur á þessum tónleikum. 
En við dóum nú ekki ráðalausar, þrátt fyrir stjórnlausan pirring af minni hálfu. Ég reif mig úr að ofan, stóð þarna á brjóstarhaldinu einu saman og tók til við að þurrka bolinn minn í handþurrkunni. Á meðan þurrkaði Margrét á sér lærin og rassinn í handþurrkunni við hliðiná mér. Ég væri að ljúga ef ég segði að það hafi ekki verið hlegið að okkur......


Við ákváðum þarna að það væri varla hægt að veita okkur meiri mótbyr og sú var raunin... við fengum að skemmta okkur yndislega vel á þessum frábæru tónleikum. Þeir voru einfaldlega of geðveikir! Fáránlegt sjó og ég stóð þarna bara í einhverri vímu á tímabili. Hef aldrei á ævinni farið á svona skemmtilega og flotta tónleika! Ég get næstum því sagt að allur þessi mótvindur hafi verið þess virði... eða ekkert næstum því, ég get sagt það. Þetta voru by far þeir allra bestu tónleikar sem ég hef nokkurn tíma farið á. Og ótrúlegt en satt þá gekk restin af kvöldinu upp og við fengum engar fleiri blautar tuskur í andlitið.... fyrir utan 456 kílóa manninn sem fannst það góð hugmynd að stíga ofaná fótinn á mér og dvelja þar í of margar sekúndur. Er með marblett á litlu tánni eftir hann. En í alla staði, OF FLOTTIR TÓNLEIKAR, sé sko ekki eftir því að hafa barist um miðana, hundsað íkveikju á lestarleiðinni okkar, vaðað flóðið á strikinu, borgað 50 kalli meira fyrir taxann, þrætt í hálftíma við manninn með miðana og staðið á brjóstunum inná klósetti á Parken að þurrka á mér rassinn í handþurrku! Það sem maður leggur ekki á sig fyrir þig herra Matt.....  


við vorum ekki svona sætar þegar við vorum loksins komnar á tónleikana 

Var fyrr í kvöld að læra um botnlangann, eða blindtarmen eins og hann heitir á hinni fögru tungu Danmerkur. Ég ákvað að gúgla hann til að fræðast meira um hann (thank god for google... eða hverjum á ég annars að þakka fyrir google? Hver var það sem bjó þetta heilaga verkfæri til? Pottþétt guð.)
Myndaniðurstöður google-leitarinnar leiddu þetta í ljós:
 
 Verð nú bara að segja að ég er ansi sátt með að hafa eitt stykki svona inní mér.
Þeir sem hafa þurft að láta fjarlægja botnlangann eiga alla mína samúð... ykkar missir!

Lífið í Sjöbenhamn gengur sinn vanagang. Ég ferðast enn klukkutíma á dag með strætó til að komast í og úr skólanum, bý ennþá hjá Ellu systir uppí Herlev. Gengur ekkert að fá íbúð í gegnum þessar kollegí-skrifstofur en það er eitthvað að birta til í almenna leigumarkaðnum vonandi. Kemur í ljós á föstudaginn...

Talandi um strætóferðir... ég komst að því um daginn að það er þröngur en þó vonandi gullinn meðalvegur milli þess að vera kurteis og að móðga fólk. Ég sat í strætóskýlinu um daginn og beið eftir mínum heittelskaða 42. Þá koma tvær, að mínu viti, gamlar konur að strætóskýlinu. Ég ákveð að sýna hversu vel upp alin ung dama ég væri og standa upp fyrir mér heldri konum. Ég komst þó að því að ég var víst ekki að gera þeim neinn greiða, þær fengu jú sæti, en það eina sem ég gerði þessum konum var að móðga þær með því að tilkynna þeim óbeint að þær væru orðnar gamlar. 

 "Jamen når folk begynder at efterlad sit siddeplads til mig så er jeg nok blevet gammel!!"

Persónulega hefði ég nú ekki haldið að þær þyrftu mig til að segja sér að þær væru orðnar gamlar. Spegill og sú staðreynd að þær gengu með staf hefði átt að duga. En svona er það nú, greinilega erfitt að finna þessa línu. Ekki viss um að ég þori að standa upp fyrir eldra fólki aftur, ekki víst að ég sé að gera þeim neinn greiða.

Wellwell, ætli maður gúffi ekki í sig einum Hole's kafla fyrir svefninn.. heidó. 

Ég er farin að eyða ómældum tíma með ípúðlunni minni þessa dagana. Ég ferðast með strætó samtals klukkutíma á dag, að meðaltali, og á hjóli svona hálftíma. Á þessum eina og hálfa tíma er rosa gott að hafa einhvern félagsskap og heitir minn félagsskapur Aron Bríet (ípúðlan mín).

Um daginn var hann á shuffle blessaður og kemur þá lag með pöpunum sem heitir Sjúddirarirei. Ég hef heyrt þetta lag áður en aldrei pælt í því.... því miður fyrir mig! Djöfulsins snilld er þetta. Ég sat í alvörunni ein í strætó og brosti útað eyrum þegar ég hlustaði á þetta lag. En... það er smá hængur á. Maður þarf, eins og kannski margir vita, að fylla í eyðurnar í textanum sjálfur. Það er ekkert mál... í flestum tilvikum. Ég veit ekki hvort ég er bara svona saklaus, vitlaus eða fattlaus.. en ég bara næ ekki að finna útúr einu ríminu.

Hjálp?

Sjúddirarírei!
 

Á Flosa Ólafs kokkurinn er kona.
Köllunum þeim finnst það betra svona.
Hún er ofsa sæt og heitir Fríða.
Hún á það til að leyf' okkur að
Sjúddirae rei, sjúddirarira
leyf' okkur að kyssa sig á kinn.

Er ég í koju kominn er á kvöldin
kvensemin strax tekur af mér völdin
og mitt yndi er þá ekki bókin,
aftur á móti strýk ég á mér
Sjúddiraerei, sjúddirarira
strýk ég á mér skallan ótt og títt.

En í næstu koju hvílir Fríða,
kvenleg mjög með augnarráðið blíða,
og mér finnst hún ofsa falleg skvísa
enda fer mér undir eins að
Sjúddiraerei, sjúddirarira
undir eins að langa hennar til.

Eitt er það sem veldur mér þó ama,
öllum hinum yrði ekki sama,
Ég veit þeir yrðu ekkert ofsa glaðir
enda greyin sjálfir orðnir
Sjúddiraerei, sjúddirarira
sjálfir orðnir spenntir eins og ég.

Ég verð að haga seglum eftir vindi,
eiga'na sem algjört augna yndi,
og svo næst er ég í landi stoppa
veit ég að hún leyfir mér að
Sjúddirae rei, sjúddirarira
leyfir mér að eiga nótt sér hjá.

Þá verður lífið algjör synda sæla,
sjálfsagt fara hinir þó að skæla
og hópast vilja að henni í heilum bunka
ég held þeir verði sér þá bara að
Sjúddiraerei, sjúddirarira
sér þá bara að skiljast hún er mín.

 

Svo endalaus og tímalaus snilld, þessi texti!  ..en það er næst-síðasta erindið sem er að þvælast fyrir mér. Hvaða orð kemur á móti stoppa?

 

Annað sem ég er farin að eyða ómældum tíma í er áhorf á vampíruþætti. Ótrúlegt en satt! Ég er alveg dottin inní True Blood. Og ég sem hef alltaf haft andstyggð á öllu svona yfirnáttúrulegu kjaftæði og þá allra helst vampírurugli! Þetta er voði alveg..

Samhliða þessu áhorfi er ég síðan búin að finna ástina í lífi mínu. Hann er sænskur og hann er svo kynþokkafullur að ég ræð ekki við mig! Svo í ofanálag bættist við danskt krútt í þættina líka, sem ég gæti líka alveg hugsað mér að stinga í vasann. Og ekki hjálpar það nú til þegar þeir fara að tala sænsku sín á milli.... fúúúúfff guð minn almáttugur, jesús, allah og heilagur guðjón.. ! Ég er líka alveg viss um að ég og þeir yrðum fallegasta norræna blanda there is.

Mááá maður eiga þá?

alexander skårsgard.. mmahh.

er þessi maður eitthvað grín?

og danski krúttinn minn.

 

Þetta er óheilbrigt... þessir menn eru að gera mig að verstu gelgju. Farin að þrá einhverjar hollywood stjörnur, en það er bara ekki annað hægt! Aaandskotans vitleysa...

En mig vantar samt ennþá hjálp með stoppa.. -  ?

Ég hef skeiðað nokkuð áhyggjulaus í gegnum þessa ævi mína hingað til þrátt fyrir að hafa fundist lífið gjörsamlega óyfirstíganlegt á ákveðnum tímapunktum hér og þar á þessu tuttugu og eina ári. Þó að mér hafi fundist það voði alveg, svitnað og skolfið þegar ég þurfti að ákveða hvort ég ætti að fara í póný eða barbí þegar ég var sjö ára.. og almáttugur, að ég hafi þurft að gera tvær blaðsíður heima í Rauðkápu í 5.bekk á EINUM degi! ...þá tel ég mig ekki hafa farið illa útúr stressi hingað til. Ég lifði þetta jú allt af og er ég, eins og gefur að skilja, lifandi sönnun þess.

Nú er hins vegar komið að því að ég fái mitt fyrsta taugaáfall... að ég held. Ég er með svo risavaxinn kvíðahnút í maganum að það er eins og hann nái alveg upp í lungu og ég er bara búin að eiga frekar erfitt með andardrátt í kvöld. Ég er búin að vera með krónískan skjálfta í höndunum í umþaðbil viku núna, gat tæplega glósað yfir helgina vegna þess að ég var svo skjálfhent. Ég er of tens fyrir lífið. Á fyrirlestri í síðustu viku sat ég við hliðiná saklausum fyrsta árs nema sem sat, glósaði OG ANDAÐI! Ssssvo hátt.. að ég gat ekki hlustað. Gat ekki hugsað. Gat ekki hamið mig og hallaði mér frá greyið stráknum. Af hverju? Af því að ég er að þvaga útum eyrun á mér af stressi!

..og af hverju skyldi það nú vera?

Ef ég vissi það, væri ég hamingjusamari manneskja í dag. Held samt að ofsalega stór partur af þessu sé verkefnið sem ég þarf að byrja á á morgun. Kúrsus sem heitir Tidlig paitent kontakt er að fara að ganga að mér dauðri er ég hrædd um. Verkefnið krefst samskipta við ókunnuga manneskju og virkilega góðra hæfileika í mannlegum samskiptum. Ég gæti þetta alveg... ef þetta þyrfti ekki allt að fara fram á dönsku.

Stundum langar mig bara heim til Íslands.

En ef ég reyni að troða skynsemi og rökhugsun þarna einhversstaðar á milli kvíðahnútanna, þá tekst mér að sannfæra sjálfa mig ég er hérna á réttum forsendum. Ég fengi ekki tækifæri til nokkurs þessu líkt í íslensku læknisfræðinámi. Það er allavega bókað mál að ég hefði ekki farið í praksis inná brjóstaskurðdeild (brystkiurgisk klinik) eftir 3 skóladaga heima á Íslandi, þó yndislegt sé.

Suck it up Björg.

Líður samt ekki vel..

Ég á við vandamál að stríða. Þegar ég kíki í smásjá verður mér umsvifalaust óglatt. Veit ekki hvort það er nokkuð við þessu að gera en ég ætla svo sannarlega að vona það. Ég held að ég meiki hvorki námið né starfsvettvanginn sem ég er að stefna á ef ég get ekki mækróskópað.

24.september... djööfull líður tíminn hratt. Búin að búa í Danmörku í mánuð og svei mér þá ef ég er ekki bara orðin örlítið dönsk í mér. Ég er allavega farin að smyrja mér nesti á morgnanna til að taka með í skólann, eins hallærislegt og mér nú fannst það. En frekar læt ég mig nú hafa það að vera hallærisleg með brauðlufsu í álpappír en að kaupa mér skitna samloku á tæpan þúsund kall í kantínunni. 30 kr. danskar hljómar ekki mikið... en þetta heeelv**** gengi.... getur ekki einhver ýtt á undo takkann, hann er örugglega við hliðiná takkanum sem mr. wall street ýtti á fyrir ári síðan... þið vitið, þessi sem breytti vísitölunni bara sisona þannig að allt heila klabbið hrundi. Ég skil þetta ekki.. skil ekki hvernig svona getur gerst. Skil ekki orðin vísitala og þjóðnýting. Langar heldur ekkert að skilja þetta, vil bara að einhver lagi þetta svo ég geti keypt mér brauðhleif á innan við þúsund krónur.

...en áfram með madpakkana. Danir elska álpappír. Þeir pakka öllu sem hægt er að pakka inn í álpappír. Það eru allir hér með rúbrauð í álpappír í skólatöskunni. Ég hélt að rúgbrauð med liverpostej væri bara myth í dönskum skólabókum en ekki innihald álpappírsrústa annars hvers Dana. Ég held í alvörunni að það sé ekki til Dani sem finnst rúgbrauð vont. Ekki veit ég nú hvernig mér á eftir að ganga að búa hérna til lengdar, hef aaldrei getað borðað rúgbrauð. Þroskast kannski upp í það hér... hver veit?

..þegar ég var í lýðháskólanum hér fyrir 2 árum, náði ég því þroskastigi að fara að borða rauðkál. Núna er ég á góðri leið með að þroskast uppí kaffidrykkju. Ég byrjaði að sötra kaffi í fyrra, þegar Margrét vann öllum stundum á Kaffitár og gerði ekkert annað en að bjóða mér kaffi allan daginn. Ég var eiginlega tilneydd. En það þurfti að vera virkilega bragðbætt með allskonar gúmmulaði til að ég kæmi því niður. Í skólanum mínum er vissulega hægt að fá kaffi, en hvorki súkkulaði né sýróp til að sulla útí það svo ég neyðist til að drekka það dry, sem er bara eekki gott. En það venst. Það verður að venjast! ..Mín kenning er sú að þú kemst ekki í gegnum háskóla án þess að drekka kaffi. Það er svo ólýsanlega erfitt að halda sér vakandi á 2ja tíma, 300 manna fyrirlestri um uppbyggingu taugafrumu, og ekki er nú danska tungan að gera mér auðveldara fyrir....

...útlendingurinn ég dett oftar en ekki alveg útúr því sem verið er að tala um, fer að hugsa um eitthvað allt allt annað og kemst ómögulega aftur inní fyrirlesturinn. Allt í einu uppgötvar maður síðan að augun eru búin að vera lokuð vandræðalega lengi, maður rýkur upp og biður til Guðs um að maður hafi ekki verið að hrjóta... lítur óttasleginn í kringum sig til að athuga hvort einhver hafi tekið eftir því að maður var sofandi og uppgötvar, sér til mikillar ánægju, að það er helmingurinn af nemendunum slefandi á glósurnar sínar. Get ekki ímyndað mér hvernig er að vera fyrirlesarinn, djöfull myndi ég móðgast ef 150 einstaklingar lægju hrjótandi fram á borðið á meðan ég miðlaði visku minni.

Annars er það nú ekki bara danskan sem er að þvælast fyrir mér þessa dagana. Ég hugsa og mynda setningar á íslensku, reyni að böggla þeim útúr mér á dönsku við sænska bekkjarsystur mína sem síðan svarar mér á fullfart sænsku.. síðan fer ég heim og les námsbækurnar á ensku, glósa á íslensku og svara síðan verkefnum á dönsku. Þetta er hægara sagt en gert. Fyrstu vikuna í skólanum hætti mér til að hugsa hvað það væri nú auðvelt ef ég leyfði mér bara að tala ensku við krakkana... þráði það svo heitt en kunni ekki við það. Um miðja fyrstu vikuna kom sænskur strákur í bekkinn okkar, sem stoppaði reyndar ekki lengi því hann fékk svo pláss í Svíþjóð.. een hvað um það. Hann skildi enga dönsku og danirnir skildu ekki orð af sænskunni hans þannig hann notaði oft enskuna. Svo fór hann að pratta eitthvað við mig á ensku og ég, svona líka guðslifandi fegin, ætla sko aldeilis að eiga loksins almennilegar samræður..... Það fór nú ekki betur en svo að þegar ég ætlaði að segja "ég bý hjá systur minni" var eina setningin sem mér tókst að mynda á þessum 5 sekúndum, sem mega líða milli setninga í eðlilegu samtali, svona án þess að það verði vandræðalegt.. var: "I bør hos my sister". Þaaaað getur tæpast flokkast sem enska.. þannig ég var ekkert betur sett í ensku samtali. Já, það er erfitt að vera útlendingur!

..það er líka dásamlega kjánalegt að sitja með 4 dönum í spjallgírnum. Maður skilur alveg umræðuefnið og hefur jafnvel eitthvað til málanna að leggja. En maður er svo djöfull lengi að svúppa setningunum yfir á dönsku, raða þessu öllu í rétta orðaröð og setja greina hingað og þangað... að mómentið sem manni bauðst til að rusla einhverju gáfulegu kommenti útúr sér er lööngu liðið og maður situr bara eins og hálfviti, nikkandi og þegjandi aallar samræðurnar. Dásemdin ein.

..okkur Fridu, sænsk bekkjarsystir mín, gengur samt ágætlega að tala saman. Við erum á svipuðu leveli með dönsku tölurnar (halvtreds, halvfjerds, halvfems..) og tölum því bara um femti, hgggutti (sjötíu!) og nitti. Hún talar samt bara sænsku og hana hef ég jú aldrei lært þannig ég skil ekki aalltaf hverju hún er að buna útúr sér og þá nikka ég bara og brosi, það virkar! ...talandi um Fridu, hún er með ein flottustu augu sem ég hef séð. Annað þeirra er alveg blátt en hitt er 3/4 blátt og 1/4 brúnt. Syndsýkt töff!

Annars er ég nú bara alveg heltekin af true blood þessa dagana. Að vampírur skuli vera að taka orku og einbeitingu frá efnafræðinni finnst mér sorglegt en algjörlega óviðráðanlegt. Ég hef aldrei fílað yfirnáttúrulega þætti eða sögur, hvað þá eitthvað jafn fáránlegt og vampírur! En þessir þættir..... það er eitthvað við þá.

Talandi um þá... þá ætla ég að hætta þessu bulli og byrja á 2.seríu!
Heidó!

djöfull er maður sprækur!

Sælaaaaar.

"Á ég þig að rota, gamlagamla skata?" er setning helgarinnar og er líklega ljótasta setning íslensku tungunnar. Samt svo fyndið.

Skólinn kominn á fullt. Fyrsta vikan einkenndist reyndar bara af Intro fyrirlestrum og sýningaferðum um skólann. Almáttugur Guðjón, ég á aldrei eftir að læra að rata um þessa byggingu. Þú ferð ekkert í tíma í stofu 25 eins og í elsku litla ME. Neinei, stofurnar hérna eru númer 9.1.34, sem þýðir þá 9. bygging, 1. hæð og stofa númer 34 í því lókali. Svæææært.
En þetta leggst allt saman mjög vel í mig samt sem áður. Er búin að kaupa bækur fyrir sirka milljón kall þannig það er eins gott að ég læri eitthvað af þeim!

Á föstudaginn kom síðan Margrétin mín til Kaupmannahafnar. Ég sótti hana útá lestarstöð á föstudagskvöldið og við fórum beint í stelpuhitting til Fanneyjar. Það var alveg súpernæs. Svo fórum við niðrí bæ og hittum fleiri austfirðinga en dani! Merkilegt hvað þetta er lítill heimur. Héldum svo til á færeyskum stað sem heitir Skarven, virkilega skemmtilegur bar. Ég og Margrét ultum síðan seint og um síðir heim til Fanneyjar og krössuðum á svefnsófanum hennar til 5 næsta dag! Virkilega vel gert. Í gærkvöldi fórum við síðan í Fiskitorvuna, með Fanneyju, Alex og Karin.. fórum út að borða á Grand Vue og svo í bíó. Ég og Margrét komum ástsjúkar út af myndinni, The ugly truth. Meinóhollt alveg að fara á svona kærómyndir og ég tala nú ekki um þegar Gerard Butler og Eric Winter leika aðalhlutverkin. Aaaalmáttuuuguuuur. Þannig við héldum beint niðrí bæ að finna okkur kærasta. Hittum frænda hennar Margrétar og hann sýndi okkur alla subbstaðina í Kaupmnannahöfn. Svo losuðum við okkur við hann og héldum á Rosie Mcgees til að hitta Ellu og Írisi. Stoppuðum reyndar á nokkrum börum á leiðinni, villtumst út á Norreport og létum Norsara versla fyrir okkur bjór í 7/11. Svona ýmislegt smálegt sem þurfti að redda..  Þetta var yndisleg helgi í alla staði og ég er strax farin að sakna Grétu grúví! Takk fyrir helgina elskan :*

Blómin mín... það er nú ekki gáfulegt að hanga hér og blogga langt frameftir nóttu þegar ég þarf að fara á fætur klukkan hálf sjö í fyrramálið til að ná strætó í tíma og vera mætt 8 í skólann. Held ég vindi mér í nýjasta æðið, Greek, og haldi síðan til svefns.

Leitöör..

Sæl lömbin mín. Föstudagur í Sjöbenháávn og ég sit í sófanum heima hjá Ellu systir að kafna í eigin slími og að horfa á þá stórgóðu þáttaröð Dawson's creek. Ég verð nú varla mikið menningarlegri en þetta!

Það sem ég er búin að afreka í dag er;
> vaknaði og snýtti mér.
> fór í sturtu og snýtti mér.
> borðaði en fann ekkert bragð svo ég gafst upp og snýtti mér bara.
> tók uppúr rustur-töskunni og saug uppí nefið.
> snýtti mér
> las aðeins í bókinni minni, Karlar sem hata konur, og saug uppí nefið.
> sit hérna núna og er búin að snýta mér þrisvar síðan ég byrjaði á þessari bloggfærslu.

Alveg elska ég að vera veik. Bestu vinir mínir þessa dagana eru pensilín (sýking í eyra), nezeryl (stífla í nefi), oxis (öndunarörðugleikar og hósti), íbúprófen (hausverkur) og vatn (næring í staðinn fyrir mat, finnst ekkert leiðinlegra en að borða þegar ég finn ekkert bragð). Lovíng it!

En svona fyrir utan þessa kvilla þá líður mér afskaplega vel hérna í Kaupmannahöfn. Er komin með rúm og allt draslið mitt út og það eina sem mig vantar er íbúð. Svo ég sef á dýnu inní herbergi litla frænda míns með fötin í dótahillunum hans og ferðatöskum. Dásamlegt. Er mjög aftarlega á biðlistunum eftir stúdentaíbúð þannig ég reikna með að svona verði ástandið í einhvern tíma. En svona er það nú, námsmannalífið.

Það er búið að vera yndislegt veður alveg síðan ég kom hingað. 20-30 stiga hiti og sól. Kellan er komin með tan og læti, eða svona.. örlar á því. Fór síðan í nýnemaferð síðasta föstudag, sem danirnir kalla Rustur. Það var fáránleg upplifun! Svo ótrúlega gaman. Drulluerfitt fyrst að sjálfsögðu en svoo þess virði. Mættum uppí skóla á föstudagsmorguninn, skoðuðum skólann og einhverjar velkommen til-ræður. Svo lögðum við af stað í 6 tíma rútuferð til Holstebro á Jótlandi, þar sem við dvöldum í "hytte" sem þýðir kofi en var eiginlega meira bara samkomuhús. Þar voru tvö herbergi, með 10 þriggja hæða kojum hvort, þannig við vorum 30 saman í herbergi. Svefnaðstæður sem maður myndi nú ekki sætta sig við til lengri tíma en ég lifði þetta þó af þennan túr.
Það voru 12 vejlederar með okkur í ferðinni, nemar á 2.,3. og 4.ári. Þau eiga sko hrós skilið fyrir frábæran undirbúning. Dagskráin þarna var svo glæsileg að við áttum varla til orð. Það voru teknir 120! kassar af bjór með og eina reglan var sú að það átti ekki að drekka fyrir klukkan 4 á daginn.
Fyrsta kvöldið var Nik&Jay þema. Já, 25 ára háskólanemar elska líka Nik&Jay, þetta er greinilega ekki bara unglingabóla eins og ég hélt fyrst. Við vorum send á stöðvar þar sem við áttum að leika í myndbandi við "Lækker", svara spurningum um Nik&Jay og þegar við gátum rétt fengum við að kasta flödeboller í Ebbe og Andy sem voru dressaðir upp sem þeir. Svo var ein stöð þar sem lagið Baby var spilað og alltaf þegar sagt er Bebe í því (sem er aaaansi oft!) áttum við að taka skot.

Á laugardeginum var okkur skipt í hópa og við fengum að mæla blóðþrýsting, læra að nota stetóskóp til að hlusta á bæði hjarta og lungu, skoða beinin og fleira og fleira. Seinni partinn og kvöldið fór svo í herbúðir og stríð. Vorum að berjast fyrir Frakkland og fengum franskan passa í enda kvölds. Þurftum að fara í svona fysikal braut og skjóta úr byssu sem dæmi.

Á sunnudeginum fengum við kynningu frá FADL (félagi danskra læknanema), þeir halda námskeið sem gera okkur kleift að fá að taka vaktir á sjúkrahúsum strax frá fyrstu önninni. Mjög spennandi. Seinnipartinn urðu síðan stelpurnar strákar og strákarnir stelpur. Við strákarnir fórum út og skiptum um dekk, reyndum við kúst og fórum í hrækjukeppni á meðan stelpurnar voru inni að mála sig og semja dans við spice girls og backstreet boys lög.
Um kvöldið var síðan sveitaþema. Okkur var skipt í fjölskyldur og fórum t.d. í spurningakeppni um fóður, dýr og traktora.. mjólka kusu með munninum, spenarnir samanstóðu af bleikum gúmmíhanska og teygju og mjólkin samanstóð af white-russian kokteil. Danirnir eru virkilega hugmyndaríkir.

Mánudagurinn fór í hreingerningu og síðan komu tveir unglæknar og sögðu okkur frá lífinu eftir útskrift. Annar þeirra útskrifaðist 2006 og er að byrja í sérnáminu og hinn útskrifaðist 2008 og er viðbjóðslega sætur.  Ég var svo "heppin" að vera bitin af einhverju ógeðslegu dýri og fá sýkingu í eyrað, þannig ég neyddist til að leita ráða hjá honum seinna um kvöldið. Það var nú aldeilis leiðinlegt... eða.. já ;)
..seinni partinn fengum við blað sem við áttum að fylla út, aldur og líkamlegt ástand. Á því stóð að við ættum að taka þátt í rannsókn á vegum Prottendium Wissenschaft stofnunarinnar, áttum að prófa þrenns konar lyf og fá fyrir það 5 þúsund krónur danskar. Um kvöldið vorum við síðan látin drekka þetta lyf, klædd í hvíta einangrunargalla og merkt með lituðu bandi um úlnliðinn. Síðan þegar var komið alveg myrkur vorum við send út í lita-hópnum og áttum að brjótast inn um glugga, finna sjúnalinn okkar og finna afeitrunarefnið þar sem við höfðum ekki tekið inn lyf heldur hafði verið eitrað fyrir okkur. Síðan vorum við send út í skóg í KOLNIÐAMYRKRI, sáum ekki rasssgat og áttum sem sagt að finna hitt og þetta í skóginum og flýja frá stofnuninni. Ég er sjúklega myrkfælin og þetta tók ekkert lítið á hjartað í mér. Ég og Mathilde ríghéldum hvor í aðra allan tímann. Vejledarnir voru búnir að fela sig á víð og dreif í skóginum og á einum stað þar sem tveir og tveir áttu að fylgjast í gegn, var alltíeinu öskrað og gripið um löppina á mér þannig ég datt. Ég held ég hafi aldrei verið jafn ógeðslega hrædd á ævinni. En auðvitað vissum við að þetta var allt leikið og við vorum ekki í raunverulegri hættu þannig hræðslan var eiginlega blanda af taugaveiklunarhlátri og kjánalegri myrkfælni. En mér tókst nú samt að gefa Mads, sem fór með mér í gegnum trjágöngin þar sem gripið var í löppina á mér, marblett á milli tveggja putta þar sem ég hélt svo fast í hendina á honum! Þaaaað er afrek. Hann hló líka ekkert lítið að mér. Úfff þetta var erfiðasta kvöldið, án efa! En það sem var eiginlega fyndnast við þetta var að læknarnir tveir, 28 og 29 ára gamlir menn voru ekkert minna skelkaðir en við stelpurnar. Þeir öskruðu hvað hæst þegar gripið var í löppina á þeim. Okkur tókst að manna okkur uppí að halda áfram eftir þetta áfall og komum þá að stelpu sem sat á teppi, með hárið allt fyrir andlitinu og dúkku í fanginu sem gaf frá sér daufa vögguvísu og ruggaði sér fram og aftur. Það var ógeðslega krípí og við þurftum að fara alveg að henni til að ná í lykil og ljúka þessari svaðilför. Það þorði því náttúrulega enginn eftir nýskeða atburði og við stóðum hjá þessari stelpu í örugglega 20 mínútur áður en Simon mannaði sig uppí að fara til hennar. Þetta var bæði í senn skemmtilegasta og langhræðilegasta kvöldið.

Þriðjudagurinn fór síðan í Lægelöb, þar sem við fengum að kynnast réttarlækningum, skyndihjálp, geðhjálp, fengum að taka blóðprufu, setja næringu í æð og sjá hvernig sonda virkar. Þetta var virkilega skemmtilegur fyrripartur af degi en seinni partinn, þegar læknarnir tveir voru að tygja sig til brottfarar bað sæti um að fá að kíkja á eyrað mitt aftur. Honum leist ekki á það og finnst mér það ekkert skrýtið þar sem eyrnasnepillinn á mér var á stærð við fullvaxta simpansa. Hann hringdi á skadestue í næsta bæ og ég var send þangað. Mér leið svo langt því frá vel að ég svo gott sem hoppaði uppí næstu lest og fór á móti pabba og elíasi sem sóttu mig til Vejle. Ég missti þess vegna af seinasta deginum. Þegar ég náði í  töskurnar mínar í gær niðrí skóla frétti ég síðan að síðasti dagurinn hefði verið virkilega erfiður í alla staði þannig ég er svosem bara sátt með að hafa drifið mig til Köben aðeins fyrr.

Ég náði þá degi með pabba, elíasi, birtu og axel og fór með þeim í tívolíið og á expirimentum safnið. Í tívolíinu fór ég að sjálfsögðu bara í fallturninn, himmelskibet og rússíbanann en eftir hann fékk ég svo mikinn hausverk að ég lét það gott heita og viðurkenndi fyrir sjálfum mér að ég væri kannski soldið of veik fyrir svona adrenalínkikk.
Því miður tók ég rosalega fáar myndir í rusturnum og fyrirmælin frá rusvejledurunum voru þau að þær mættu aalls ekki fara á facebook eða annarskonar samskiptamiðil þar sem fólk var jú í misjöfnu ástandi á kvöldin.  Þessi frásögn koverar líka bara brotabrotabrooot af því sem við gerðum og því sem ég upplifði enda aldrei hægt að segja frá öllu. Þetta var í alla staði frábær ferð og ég kynntist frábæru fólki sem ég er að fara að læra með næstu 3 árin a.m.k.

Skólinn byrjar síðan á mánudaginn og ég get eiginlega ekki beðið. Er rosalega spennt fyrir þessu námi og þetta leggst allt saman rosa vel í mig. Það er bara óskandi að það fari að birta til í þessum íbúðamálum og þá er þetta baaaara hamingja :)
Ég er að hugsa um að láta þetta duga í bili, fara að rölta mér uppí Netto og kaupa mér tannbursta og kók þar sem ég hef engan til að gera það fyrir veiku mig. Breki á sommerfesti í leikskólanum og kippti báðum foreldrum sínum með í það. Svo held ég að kvöldið fari í að horfa á Disneyshow með litla kútnum mínum, borða pizzu og nammi. Nei bíddu, ég finn ekkert bragð! Leeeeeeim....

Blessssssss :*